Shloka 1
हि >> आन (0) हि 7 आम द्वादर्शाधिकत्रिशततमो< ध्याय: पानी लानेके लिये गये हुए नकुल आदि चार भाइयोंका सरोवरके तटपर अचेत होकर गिरना युधिछिर उवाच नापदामस्ति मर्यादा न निमित्तं न कारणम् | धर्मस्तु विभजत्यर्थमुभयो: पुण्यपापयो:,युधिष्ठिर बोले--भैया! आपत्तियोंकी न तो कोई सीमा है, न कोई निमित्त दिखायी देता है और न कोई विशेष कारण ही परिलक्षित होता है। पहलेका किया हुआ पुण्य और पापरूप कर्म ही प्रारब्ध बनकर सुख और दुःखरूप फल बाँटता रहता है
yudhiṣṭhira uvāca | nāpadām asti maryādā na nimittaṃ na kāraṇam | dharmas tu vibhajaty artham ubhayoḥ puṇyapāpayoḥ ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “Kapatid, ang mga kapahamakan ay walang tiyak na hangganan; walang malinaw na pagkakataong pinagmumulan, ni isang natatanging sanhi. Sa halip, ang Dharma—na kumikilos sa pamamagitan ng sariling nagdaang gawa—ang naghahati ng bunga ng kabutihan at kasalanan, at ipinapamahagi ito bilang ligaya at pagdurusa.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Misfortune does not always reveal an immediate, visible cause; the deeper explanation is karmic and ethical: Dharma, as the governing moral order, apportions the fruits of past merit (puṇya) and sin (pāpa) as experiences of pleasure and pain.
In the Vana Parva episode leading into the lake encounter, Yudhiṣṭhira reflects on the sudden disaster befalling the Pāṇḍavas—his brothers collapsing unconscious near the water—interpreting it through the lens of Dharma and karmic consequence rather than a simple, observable cause.