स सूतो भार्यया सार्थ विम्मयोत्फुल्ललोचन: । अड्कमारोप्य तं बालं भारया वचनमब्रवीत्,उसे देखकर पत्नीसहित सूतके नेत्रकमल आश्चर्य एवं प्रसन्नतासे खिल उठे। उसने बालकको गोदमें लेकर अपनी पत्नीसे कहा--
sa sūto bhāryayā sārthaṁ vismayotphullalocanaḥ | aṅkam āropya taṁ bālaṁ bhāryāyā vacanam abravīt ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang tagapagmaneho ng karwahe, kasama ang kanyang asawa, nang makita ang bata ay bumuka nang malaki ang kanyang mga matang tila lotus sa pagkagulat at tuwa. Inangat niya ang bata at inilagay sa kanyang kandungan, saka nagsalita sa asawa—mga salitang hinubog ng pagkamangha at ng unti-unting pag-usbong ng pananagutan sa walang kalakas-lakas na sanggol.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds a basic dharmic impulse: when confronted with a vulnerable child, one responds with compassionate care and assumes responsibility, beginning within the household (husband and wife acting together).
The narrator describes a charioteer who, with his wife, beholds a child; overcome with delighted astonishment, he lifts the boy onto his lap and then addresses his wife, setting up the next action or decision in the story.