यदा च कर्णों राजेन्द्र भानुमन्तं दिवाकरम् | स्तौति मध्यन्दिने प्राप्ते प्राजजलि: सलिले स्थित:
yadā ca karṇo rājendra bhānumantaṃ divākaram | stauti madhyandine prāpte prāñjaliḥ salile sthitaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “At kapag si Karṇa, O hari, sa pagdating ng katanghaliang-tapat, ay nakatayo sa tubig na magkadikit ang mga palad sa paggalang at umaawit ng papuri sa maningning na Araw—ang tagapaglikha ng araw—ginaganap niya ang araw-araw na debosyon at disiplina, pinararangalan ang pinagmumulan ng liwanag at kaayusan.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights disciplined devotion: honoring the Sun through a regular midday rite, performed with humility (joined palms) and purity (standing in water), reflecting steadiness in duty and reverence for cosmic order.
Vaiśampāyana describes Karṇa’s customary practice: at midday he stands in water and praises the Sun (Bhānumān/Divākara), indicating his steadfast ritual observance and devotion to his divine father.