द्रोणात् कृपाच्च रामाच्च सो&स्त्रग्रामं चतुर्विधम् | लब्धवा लोके5भवत्् ख्यात: परमेष्वासतां गत:,वह द्रोणाचार्य, कृपाचार्य तथा परशुरामसे चारों प्रकारकी अस्त्रविद्या सीखकर संसारमें एक महान् धनुर्धरके रूपमें विख्यात हुआ
droṇāt kṛpācca rāmācca so ’stragrāmaṃ caturvidham | labdhvā loke ’bhavat khyātaḥ parameṣv āsatāṃ gataḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Matapos matutuhan mula kay Droṇa, kay Kṛpa, at kay Rāma (Paraśurāma) ang apat na sangay ng kaalamang pangsandata, sumikat si Karṇa sa daigdig at umabot sa antas na ibinibilang sa mga pinakadakila. Ipinahihiwatig ng taludtod na ang masinop na pag-aalagad sa bantog na mga guro, kapag sinabayan ng ganap na pagkamahusay sa sining ng digmaan, ay nag-aangat ng dangal at ranggo ng mandirigma—ngunit nagpapahiwatig din na ang gayong kapangyarihan ay may kaakibat na pananagutang moral sa paggamit nito sa hinaharap.
वैशम्पायन उवाच
Mastery gained through proper discipleship under qualified gurus brings worldly renown and high standing, but the implied ethical lesson is that martial knowledge (astra-vidyā) must be governed by dharma, since greater skill amplifies both protection and harm.
The narrator states that the (previously mentioned) warrior studied weapon-lore from three eminent teachers—Droṇa, Kṛpa, and Paraśurāma—and, having acquired the fourfold body of astra-knowledge, became celebrated and ranked among the foremost.