बालेनापि सता मोहादू भृशं पापकृतान्यपि । नाभ्यासादयितव्यानि तेजांसि च तपांसि च,“सज्जन बालकको भी चाहिये कि वह अत्यन्त मोहके कारण पापशून्य, तेजस्वी तथा तपस्वी पुरुषोंके अत्यन्त निकट न जाय
bālenāpi satā mohād bhṛśaṃ pāpakṛtāny api | nābhyāsādayitavyāni tejāṃsi ca tapāṃsi ca ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Kahit ang isang batang may mabuting hangarin, kapag natabunan ng pagkalito, ay maaaring makagawa ng mabibigat na kasalanan. Kaya’t huwag siyang padalus-dalos na lumapit o sumiksik nang labis sa mga lalaking may ningning na espirituwal at mahigpit na pag-aayuno; ang kapangyarihan ng mga asceta ay hindi dapat paglaruan, at ang walang-ingat na paglapit ay maaaring magbunga ng kapahamakan at pagkakasalang moral.
वैशम्पायन उवाच
Even a basically good person can do great harm when deluded; therefore one should act with restraint and not intrude upon or provoke those endowed with intense tejas and tapas, whose spiritual power can have serious consequences.
Vaiśaṃpāyana offers a cautionary reflection within the Vana Parva context: heedless closeness to powerful ascetics—especially by the young or inexperienced—can lead to unintended offenses and grave outcomes.