Shloka 21
सूर्य उवाच अदित्या कुण्डले राज्ञि दत्ते मे मत्तकाशिनि । तेडस्य दास्यामि वै भीरु वर्म चैवेदमुत्तमम्,सूर्यदेवने कहा--यौवनके मदसे सुशोभित होनेवाली भीरु राजकुमारी! माता अदितिने मुझे जो कुण्डल दिये हैं, उन्हें मैं तुम्हारे इस पुत्रको दे दूँगा। साथ ही यह उत्तम कवच भी उसे अर्पित करूँगा
sūrya uvāca | adityā kuṇḍale rājñi datte me mattakāśini | te tasya dāsyāmi vai bhīru varma caivam idam uttamam ||
Wika ni Sūrya: “O mahiyain na prinsesa, nagniningning sa dangal ng kabataan! Ang mga hikaw na ibinigay sa akin ng aking ina na si Aditi—tunay na ibibigay ko sa iyong anak na lalaki. At kasama ng mga iyon, ipagkakaloob ko rin sa kanya ang napakahusay na baluting ito.”
सूर्य उवाच
Educational Q&A
Divine gifts and protections are portrayed as arising from lineage and grace, yet they also shape destiny; the verse highlights how extraordinary endowments can be granted for a child’s welfare, foreshadowing later ethical tensions around power, identity, and fate.
Sūrya addresses the young princess and promises to give her son the divine earrings received from Aditi, along with an excellent armor—bestowing extraordinary protection and status upon the child.