Shloka 4
Draupadī’s Lament and Theodicy: Dharma, Dice, and Īśvara’s Governance (Āraṇyaka-parva 31)
धर्म चरामि सुश्रोणि न धर्मफलकारणात् | आगमाननतिक्रम्य सतां वृत्तमवेक्ष्य च,सुश्रोणि! मैं धर्मका फल पानेके लोभसे धर्मका आचरण नहीं करता, अपितु साधु पुरुषोंके आचार-व्यवहारको देखकर शास्त्रीय मर्यादाका उल्लंघन न करके स्वभावसे ही मेरा मन धर्मपालनमें लगा है। द्रौपदी! जो मनुष्य कुछ पानेकी इच्छासे धर्मका व्यापार करता है, वह धर्मवादी पुरुषोंकी दृष्टिमें हीन और निन्दनीय है
yudhiṣṭhira uvāca | dharmaṁ carāmi suśroṇi na dharmaphalakāraṇāt | āgamān anatikramya satāṁ vṛttam avekṣya ca |
Wika ni Yudhiṣṭhira: “O marikit ang balakang, hindi ko isinasabuhay ang dharma dahil sa pagnanasa sa gantimpala nito. Sa halip, nang hindi lumalabag sa mga tuntunin ng mga kasulatan at sa pagtanaw sa asal ng mga banal, ang aking isip ay likás na kumakapit sa pagpapanatili ng dharma. Ang sinumang ginagawang kalakalan ang dharma—isinagawa ito upang may makamit—ay itinuturing ng tunay na mga taong-dharma na hamak at karapat-dapat sisihin.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Dharma should be practiced for its own sake—guided by scripture and the example of the virtuous—not as a bargain for personal gain. When righteousness is pursued merely for reward, it becomes ethically diminished and is censured by truly righteous people.
In the forest-exile setting of the Vana Parva, Yudhiṣṭhira addresses Draupadī and explains his inner orientation toward dharma: he follows it naturally, staying within scriptural bounds and taking the conduct of good people as his standard, rather than acting from greed for merit or reward.