वृणोमि कीर्ति लोके हि जीवितेनापि भानुमन् । कीर्तिमानश्षुते स्वर्ग हीनकीर्तिस्तु नश्यति,अतः सूर्यदेव! मैं जीवन देकर भी जगतमें कीर्तिका ही वरण करूँगा। कीर्तिमान् पुरुष स्वर्गका सुख भोगता है। जिसकी कीर्ति नष्ट हो जाती है, वह स्वयं भी नष्ट ही है
vṛṇomi kīrtiṃ loke hi jīvitena api bhānuman | kīrtimān aśnute svargaṃ hīnakīrtis tu naśyati ||
Ipinahayag ni Karna na kahit kapalit pa ang sarili niyang buhay, ang pipiliin niya ay ang katanyagan at pangmatagalang dangal sa mundong ito. Ang taong may mabuting pangalan ay nagtatamo ng ligaya sa langit, ngunit ang nawalan ng dangal ay, sa diwa, napapahamak din. Sa pagharap niya sa Diyos na Araw, inihayag niya ang pasya bilang isang panatang etikal: panandalian ang buhay, ngunit ang karangalan at bigat-moral ng pangalan ay maaaring mabuhay lampas sa katawan at magtakda ng kapalaran pagkamatay.
कर्ण उवाच
The verse teaches that kīrti (honorable reputation grounded in valued conduct) is worth more than mere survival: it outlasts the body and is linked to one’s moral and posthumous outcome. A person of good repute ‘attains heaven,’ while loss of honor is portrayed as a kind of existential ruin.
Karna, speaking in the Vana Parva context, addresses the Sun-god (Sūrya) and states his firm resolve: even if life must be sacrificed, he will choose renown and the honor of his name. The statement functions as a self-vow, aligning his actions with a warrior’s ideal of enduring fame.