Shloka 7
तत्र भार्यासहाय: स वृतो वृद्धैस्तपोधनै: । आश्वासितोडपि चित्रार्थ: पूर्वराज्ञां कथाश्रयैः,तपस्याके धनी वृद्ध ब्राह्मणोंद्वारा घिरे हुए पत्नीसहित राजा ट्ुमत्सेनको प्राचीन राजाओंकी विचित्र अर्थोंसे भरी हुई कथाएँ सुनाकर पूरा आश्वासन दिया गया, तो भी वे दोनों वृद्ध बारंबार सान्त्वना मिलते रहनेपर भी अपने पुत्रको देखनेकी इच्छासे उसके बचपनकी बातें सोचते हुए बहुत दुःखी हो गये
tatra bhāryāsahāyaḥ sa vṛto vṛddhais tapodhanaiḥ | āśvāsito 'pi citrārthaḥ pūrvarājñāṃ kathāśrayaiḥ ||
Doon, si Haring Dyumatsena, kasama ang kanyang asawa, ay napalibutan ng matatandang ascetic na mayaman sa tapas. Bagama’t paulit-ulit silang inaliw—sa pamamagitan ng mga salaysay tungkol sa mga sinaunang hari na hitik sa makahulugan at kagila-gilalas na pangyayari—nanatiling lubhang nagdadalamhati ang mag-asawang matanda; ang kanilang isip ay pabalik-balik sa alaala ng kabataan ng kanilang anak at sa pananabik na siya’y muling makita.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Even wise counsel and exemplary stories can soothe the mind, yet deep attachment and parental love may continue to generate sorrow; the passage highlights both the compassionate role of ascetics and the human persistence of grief despite reassurance.
Mārkaṇḍeya describes Dyumatsena and his wife living among elderly ascetics. The sages console the king with meaningful tales of ancient rulers, but the couple still grieves intensely, repeatedly thinking of their son’s childhood and yearning to see him.