Shloka 98
प्रमृज्याश्रूणि नेत्रा भ्यां सावित्री धर्मचारिणी । यदि मे<स्ति तपस्तप्तं यदि दत्त हुतं यदि,वश्रृश्चशुरभर्तृणां मम पुण्यास्तु शर्वरी । अपने पतिको इस प्रकार शोकसे कातर हुआ देख धर्मका पालन करनेवाली सावित्रीने नेत्रोंसे बहते हुए आँसुओंको पोंछकर कहा--“यदि मैंने कोई तपस्या की हो, यदि दान दिया हो और होम किया हो तो मेरे सास-ससुर और पतिके लिये यह रात पुण्यमयी हो
pramṛjyāśrūṇi netrābhyāṃ sāvitrī dharmacāriṇī | yadi me 'sti tapas taptaṃ yadi dattaṃ hutaṃ yadi, śvaśrūś ca śvaśurabhartṝṇāṃ mama puṇyāstu śarvarī |
Pinunasan ni Savitrī—na namumuhay ayon sa dharma—ang mga luha sa kanyang mga mata at nagsabi: “Kung tunay ngang nagsagawa ako ng pag-aayuno at pagninilay, kung nagbigay ako ng kawanggawa, at kung naghandog ako ng mga alay sa sakripisyo, nawa’y maging mapalad at nagdudulot ng kabutihang-kalooban ang gabing ito para sa aking biyenan na babae, aking biyenan na lalaki, at aking asawa.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Personal spiritual merit—earned through tapas (austerity), dāna (charity), and homa (sacrificial offering)—is presented as something that can be dedicated for the welfare of one’s family, especially when guided by steadfast dharma and compassion.
In Mārkaṇḍeya’s narration, Savitrī sees her husband overcome by grief; she wipes her tears and makes a solemn, conditional prayer: if her religious practices are genuine, may the present night bring auspicious benefit to her husband and her parents-in-law.