Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
स भृशं ताडयामास रावणिर्मायया5<वृत: । रावणकुमार अपनी मायासे आवृत होनेके कारण स्वयं किसीकी दृष्टिमें नहीं आता था; परंतु वह उन दोनों भाइयोंको तथा सम्पूर्ण वानरोंको भी निरन्तर अपने बाणोंद्वारा घायल कर रहा था
sa bhṛśaṃ tāḍayāmāsa rāvaṇir māyayāvṛtaḥ |
Wika ni Mārkaṇḍeya: Nababalot ng kanyang mahika, ang anak ni Rāvaṇa ay marahas na nanalakay nang paulit-ulit. Bagaman hindi siya nakikita ninuman dahil sa māyā, patuloy niyang sinasaktan ang dalawang magkapatid at ang buong hukbo ng mga vānarā sa walang humpay na pag-ulan ng mga palaso—larawan ng digmaan kung saan ang panlilinlang at pagtatago ay nagpapalakas ng karahasan at sumusubok sa tatag at pag-unawa ng mga mandirigma.
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights how māyā (deceptive concealment) can intensify harm in conflict, implying an ethical contrast between straightforward valor and covert aggression; it also underscores the need for steadiness and discernment when facing unseen or unfair threats.
Rāvaṇa’s son, hidden by magical illusion, becomes invisible to others and repeatedly attacks—wounding the two principal brothers and the vānaras with continuous volleys of arrows.