Shloka 37
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
केशाकेश्यभवद् युद्ध रक्षसां वानरै: सह । न्खैर्दन्तश्न वीराणां खादतां वै परस्परम्,तत्पश्चात् वीर राक्षसोंका वानरोंके साथ सिरके बाल पकड़कर युद्ध होने लगा। वे नखों और दाँतोंसे भी एक-दूसरेको काट खाते थे
keśākeśy abhavad yuddhaṃ rakṣasāṃ vānaraiḥ saha | nakhair dantaś ca vīrāṇāṃ khādatāṃ vai parasparam ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan, ang labanan ng mga rākṣasa at mga vānar ay nauwi sa mabangis na paglalabanang nagkakahilahan ng buhok. Ang mga mandirigmang iyon, udyok ng poot, ay nagkakalmot at nagkakagatan gamit ang kuko at ngipin, bawat isa’y nagsisikap na pasukuin ang katunggali.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked rage in war can reduce even ‘heroes’ to animal-like brutality, reminding the listener that valor without restraint easily slips into cruelty—an implicit ethical warning within the epic’s depiction of conflict.
Mārkaṇḍeya describes the fight escalating into close-quarters grappling: rākṣasas and vānaras seize each other by the hair and, in the frenzy of combat, bite and claw one another.