Shloka 39
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
७८ हद लन्ध्ध्र्श ८ हु 4.29 ७// ०७ ५7४ ८ ८५० +* ब् प्रविशामो वयं तां तु बहुयोजनमायताम् । सान्धकारां सुविपिनां गहनां कीटसेविताम्,“वह कई योजन लंबी थी। उसमें अन्धकार भरा हुआ था। उसके भीतर घने जंगल थे। उस गहन गुफामें बहुत-से कीड़े रहा करते थे। उसमें प्रवेश करके हमने बहुत दूरतकका रास्ता पार कर लिया। तत्पश्चात् सूर्यके प्रकाशका दर्शन हुआ। उसी गुफाके अंदर एक दिव्य भवन शोभा पा रहा था
praviśāmo vayaṃ tāṃ tu bahuyojanamāyatām | sāndhakārāṃ suvipināṃ gahanāṃ kīṭasevitām ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Pumasok kami sa yungib na iyon—malawak at umaabot sa maraming yojana. Punô ito ng dilim, siksik sa masukal na gubat, at sa kailaliman ay naglilipana ang mga insekto. Matapos naming tahakin ang mahabang lagusan, nasilayan namin ang liwanag ng araw; at sa loob ding iyon, may isang banal na palasyong nagniningning.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Endurance through fear and obscurity can lead to revelation: the passage from dense darkness to sunlight and a divine dwelling suggests that steadfastness in difficult, bewildering conditions may culminate in insight and the discovery of the sacred.
Mārkaṇḍeya describes entering an immense, dark, forest-like cavern infested with insects, traveling far within it, and then encountering sunlight and a radiant divine mansion inside the same cavern—an episode of marvel and discovery within the wilderness narrative of the Vana Parva.