Shloka 2
Sāvitrī-Upākhyāna: Dyumatsena’s Restoration and the Return to Kāmyaka
Conclusion
स दृष्टवा विमले व्योम्नि निर्मल शशलक्षणम् | ग्रहनक्षत्रताराभिरनुयातममित्रहा,शरदऋतुके निर्मल आकाशमें ग्रह, नक्षत्र तथा ताराओंसहित विमल चन्द्रमाका दर्शन करके शत्रुसंहारक श्रीराम अभी पर्वतपर सोये ही थे कि कुमुद, उत्पल और पद्मोंकी सुगन्ध लेकर बहती हुई शीतल एवं सुखद वायुने उन्हें सहसा जगा दिया
sa dṛṣṭvā vimale vyomni nirmala-śaśa-lakṣaṇam | graha-nakṣatra-tārābhir anuyātam amitrahā ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: Nang masdan niya sa dalisay na langit ng taglagas ang malinis na buwan—may tanda ng liyebre at sinasabayan ng mga planeta, mga konstelasyon, at mga bituin—si Śrī Rāma, tagapagpuksa ng mga kaaway, ay nakahimlay pa ring natutulog sa bundok. Noon, isang malamig at kaaya-ayang simoy, may dalang halimuyak ng kumuda, utpala, at padma (mga lotus), ang biglang gumising sa kanya.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights alertness and readiness: even a powerful hero rests, yet is gently roused by auspicious natural signs. It suggests that purity of environment and timely awakening support disciplined action and dharmic preparedness.
Mārkaṇḍeya describes Rāma seeing the clear autumn sky with the moon and stars; while Rāma lies asleep on a mountain, a cool, fragrant breeze carrying lotus scents suddenly awakens him.