Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
0/.. ५ ५ ० ७७/:2 ५ ५ ४:८2. अप न्न्ध् | (हि 7] तस्य देहाद् विनि:सृत्य पुरुषो दिव्यदर्शन: । ददृशे दिवमास्थाय दिवि सूर्य इव ज्वलन्,उसकी देहसे एक दिव्यरूपधारी पुरुष निकलकर आकाशमें खड़ा दिखायी दिया। वह सूर्यके समान देदीप्यमान हो रहा था
tasya dehād viniḥsṛtya puruṣo divyadarśanaḥ | dadṛśe divam āsthāya divi sūrya iva jvalan ||
Pagkatapos, mula sa katawan niya ay lumitaw ang isang lalaking may kahanga-hanga at makalangit na anyo. Nakita siyang nakatindig sa himpapawid, nagliliwanag sa kalangitan na wari’y araw—larawang nagpapahiwatig na ang kaluluwa’y lumalampas sa katawang nabubulok at nagbubunsod ng banal na pagkamangha sa ningning ng espiritu.
मार्कण्डेय उवाच
The verse underscores the distinction between the mortal body and a higher, luminous principle (puruṣa) that can transcend it. The sun-like radiance conveys spiritual potency and the ethical idea that true worth is not confined to physical form but is revealed through a higher, divine nature.
Mārkaṇḍeya describes a miraculous event: from someone’s body a divine-looking puruṣa emerges and is seen standing in the sky, shining like the sun. The imagery marks a transition from embodied existence to a celestial or transcendent state.