Shloka 39
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
पुनर्जघान पाश्चे वै तद् रक्षो लक्ष्मणो भृशम् | गतासुरपतद् भूमौ कबन्ध: सुमहांस्तत:,तदनन्तर बलवान सुमित्रानन्दन लक्ष्मणने भी अपने खड्गसे उसकी दाहिनी बाँह काट डाली और अपने भाई श्रीरामको खड़ा देखकर उन्होंने उसकी पसलीपर भी बड़े जोरसे प्रहार किया। फिर तो वह महान् राक्षस कबन्ध प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़ा
punar jaghāna pāśce vai tad rakṣo lakṣmaṇo bhṛśam | gatāsur apatat bhūmau kabandhaḥ sumahāṁs tataḥ |
Wika ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, muling hinampas ni Lakṣmaṇa ang rākṣasa mula sa likuran nang buong lakas. Nang mapatid ang hininga ng buhay, ang dambuhalang Kabandha ay bumagsak sa lupa. Ipinakikita ng tagpong ito ang matatag na tapang sa harap ng karahasan at ang tungkuling makatarungan—ayon sa dharma—na ipagtanggol ang kapatid at ang sarili laban sa mandaragit na mananalakay.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast courage and the dharmic duty of self-defense: when confronted by a predatory, violent being, decisive action to protect oneself and one’s companions—here, Lakṣmaṇa acting to safeguard the situation—is ethically warranted.
Lakṣmaṇa strikes the rākṣasa Kabandha again, specifically from behind and with great force; Kabandha, now lifeless, collapses to the ground, marking the defeat of the monstrous attacker in this episode narrated by Mārkaṇḍeya.