Shloka 13
Draupadī’s Lament and the Question of Kṣatriya Forbearance (द्रौपद्याः शोकप्रलापः क्षमानिर्णयश्च)
क्षमिणं तादृशं तात ब्रुवन्ति कटुकान्यपि । प्रेष्या: पुत्राश्न भृत्याश्ष तथोदासीनवृत्तय:,तात! उपर्युक्त क्षमाशीलको अपने सेवक, पुत्र, भृत्य तथा उदासीनवृत्तिके लोग कटुवचन भी सुनाया करते हैं
kṣamiṇaṃ tādṛśaṃ tāta bruvanti kaṭukāny api | preṣyāḥ putrāś ca bhṛtyāś ca tathodāsīna-vṛttayaḥ ||
Wika ni Prahlāda: “Anak, kahit sa taong may gayong pagtitiis, nagsasalita pa rin ang mga tao ng mapapait na salita. Mga alipin, mga anak na lalaki, mga umaasa, at maging yaong wari’y walang pakialam—lahat sila’y maaaring magsalita nang may kapaitan sa taong matiisin ang puso.”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
Forbearance is a virtue, yet it often attracts disrespect; therefore one should practice patience and restraint without expecting others to respond kindly.
Prahlāda is instructing the listener about human behavior: even a notably patient person may be spoken to harshly by those close to him—servants, children, dependants, and indifferent bystanders—highlighting the social reality that tests the virtue of kṣamā.