Shloka 17
Sāvitrī’s Report and Nārada’s Prognosis (सावित्र्याख्यान—सत्यवान्-गुणवर्णनं तथा अल्पायुषः पूर्वसूचना)
अद्य कैकेयि दौर्भाग्यं राज्ञा ते ख्यापितं महत् | आशीविष्त्त्वां संक्रुद्धश्वण्डो दशतु दुर्भगे,“केकयनन्दिनि! आज राजाने तुम्हारे लिये महान् दुर्भाग्यकी घोषणा की है। खोटे भाग्यवाली रानी! इससे अच्छा तो यह होता कि तुम्हें क्रोधमें भरा हुआ प्रचण्ड विषधर सर्प डँस लेता
adya kaikeyi daurbhāgyaṃ rājñā te khyāpitaṃ mahat | āśīviṣṭvāṃ saṃkruddhaś caṇḍo daśatu durbhage ||
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Ngayong araw, O Kaikeyī, ipinahayag ng hari sa madla ang isang malaking kamalasan para sa iyo. O reyna na kapus-palad! Mas mabuti pa kung ikaw ay nakagat ng isang mabangis at nagngangalit na makamandag na ahas.” Taglay ng pahayag ang pagsaway na moral: ang hatol at hayagang pagsisi ng pinuno ay inilalarawang higit na mabigat kaysa pinsala sa katawan, sapagkat dinudungisan nito ang dangal at katayuan sa dharma.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Public moral condemnation by rightful authority is depicted as a severe consequence of adharma; loss of honor and dharmic standing can be worse than physical suffering.
Mārkaṇḍeya addresses Kaikeyī with harsh reproach, stating that the king has declared great misfortune for her and that it would have been preferable for her to be bitten by a fierce venomous snake—an emphatic expression of blame.