Shloka 4
कुम्भकर्णवधः — Kumbhakarṇa’s Fall and the Renewal of the Engagement
द्रौपहुुवाच कि ते ज्ञातैर्मूढड महा धनुर्थरै- रनायुष्यं कर्म कृत्वातिघोरम् । एते वीरा: पतयो मे समेता न व: शेष: कश्िदिहास्ति युद्धे,द्रौपदी बोली--अरे मूढ़! आयुका नाश करनेवाला वह अत्यन्त भयंकर नीच कर्म करके अब तू इन महाधनुर्धर पाण्डव वीरोंका परिचय जानकर क्या करेगा? ये मेरे सभी वीर पति जुट गये हैं। इनके साथ जो युद्ध होनेवाला है, उसमें तेरे पक्षका कोई भी मनुष्य जीवित नहीं बचेगा
drauapadī uvāca: ki te jñātair mūḍha mahā-dhanurdharair anāyuṣyaṃ karma kṛtvāti-ghoram | ete vīrāḥ patayo me sametā na vaḥ śeṣaḥ kaścid ihāsti yuddhe ||
Wika ni Draupadī: “O hangal! Matapos mong gawin ang pinakakakila-kilabot at hamak na gawaing sumisira sa buhay at kapalaran, ano ang mapapala mo sa pagkilala ngayon sa mga dakilang mamamanang ito? Narito, nagkatipon na ang aking mga asawang bayani. Sa digmaang darating, ni isa sa inyong panig ay walang maiiwang buhay.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A grievously unethical act rebounds upon the doer: Draupadī frames wrongdoing as “life-destroying” (anāyuṣya), warning that adharma invites inevitable and total ruin when confronted by righteous, united strength.
Draupadī addresses an opponent who has committed a heinous deed; she declares that recognizing the Pāṇḍavas now is futile, because her heroic husbands are gathered and the coming battle will leave no survivors on the enemy side.