मარკण्डेयागमनम् तथा सत्यव्रत-उपदेशः
Arrival of Mārkaṇḍeya and Counsel on Truth-Vows
चरन् नै:श्रेयसं धर्म प्रजापालनकारितम् | नाध्यगच्छद् बलिलेके तीर्थमन्यत्र वै द्विजात्,“राजा बलिको प्रजापालनजनित कल्याणकारी धर्मका आचरण करनेके लिये ब्राह्मणका आश्रय लेनेके सिवा दूसरा कोई उपाय नहीं जान पड़ा था
caran naiḥśreyasaṃ dharmaṃ prajā-pālana-kāritam | nādhyagacchad balileke tīrtham anyatra vai dvijāt |
Wika ni Vaiśampāyana: “Habang nagsisikap isabuhay ang dharmang nagdudulot ng pinakamataas na kabutihan—na nahahayag sa pag-iingat at kapakanan ng mga nasasakupan—wala nang ibang nasumpungan si Haring Bali na masisilungan, wala nang ibang banal na hantungan, kundi ang paggabay at pag-ampon ng isang ‘dalawang-ulit na isinilang’.”
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches that the pursuit of niḥśreyasa (the highest good) through righteous governance—especially the protection and welfare of subjects—requires guidance grounded in Brahmanical learning and discipline; a king should seek counsel from the wise rather than rely solely on power or expediency.
Vaiśampāyana describes King Bali’s effort to practice a welfare-producing, kingly dharma. In doing so, Bali recognizes that he has no better ‘tīrtha’ (refuge/resource) than turning to a dvija (Brahmin) for direction and support.