Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
अतिभीरुमतिकक्लीबं दीर्घसूत्रं प्रमादिनम् । व्यसनाद् विषयाक्रान्तं न भजन्ति नृपं प्रजा:,जो राजा अत्यन्त डरपोक, बहुत कायर, दीर्घसूत्री (आलसी), प्रमादी और दुर्व्यसनवश विषयोंमें फँसा होता है, उसे प्रजा अपना स्वामी नहीं स्वीकार करती है
atibhīrumati-kaklībaṁ dīrghasūtraṁ pramādinam | vyasanād viṣayākrāntaṁ na bhajanti nṛpaṁ prajāḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: Hindi tinatanggap ng bayan bilang hari ang isang angking labis na takot—duwag at walang sigla, mahilig magpaliban at pabaya, at dahil sa bisyo’y napapailalim sa mga pita ng pandama. Ang gayong tao’y nabibigo sa disiplina ng paghahari kaya nawawala ang katapatan ng kanyang nasasakupan.
वैशम्पायन उवाच
A ruler’s legitimacy depends on inner discipline and decisive courage. If a king is ruled by fear, procrastination, negligence, and addictions to pleasures, the people naturally withdraw allegiance; kingship requires self-mastery before mastery of the realm.
Vaiśampāyana states a general principle of rājadharma: the populace does not accept as sovereign a king who is timid, irresolute, and dominated by vices and sense-enjoyments. The verse functions as ethical-political instruction about the standards expected of a ruler.