Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
पादयो: पतितं वीरं विकृतं भ्रातृसौहदम् । बाहुभ्यां साधुजाताभ्यां दुःशासनमरिंदमम्
pādayoḥ patitaṃ vīraṃ vikṛtaṃ bhrātṛ-sauhṛdam | bāhubhyāṃ sādhujātābhyāṃ duḥśāsanam ariṃdamam ||
Wika ni Vaiśampāyana: Nang ang pag-ibig ng magkapatid ay napilipit, ang bayani’y bumagsak sa kanyang paanan at, sa mga bisig na mula sa marangal na lahi, sinunggaban si Duḥśāsana—ang manlulupig ng mga kaaway. Ipinakikita ng tagpong ito na kapag ang pagkakamag-anak ay nadungisan ng inggit at kasamaan, nagiging puwersa ito ng paghamak at karahasan, sa halip na pag-iingat at pagpipigil.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights an ethical inversion: when fraternal goodwill (bhrātṛ-sauhṛda) becomes corrupted, it no longer restrains aggression but fuels degrading acts. It implicitly warns that dharma in relationships depends on inner integrity; without it, even noble strength becomes an instrument of adharma.
The narrator describes a warrior falling at another’s feet and then physically taking hold of Duḥśāsana with his arms. The emphasis on 'corrupted brotherly affection' frames the action as arising from a twisted kinship dynamic rather than righteous protection.