Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
वैशम्पायन उवाच शकुनेस्तु वच: श्रुत्वा दःशासनमवेक्ष्य च
vaiśampāyana uvāca śakunes tu vacaḥ śrutvā duḥśāsanam avekṣya ca
Wika ni Vaiśampāyana: Nang marinig ang mga salita ni Śakuni at saka itinuon ang tingin kay Duḥśāsana—iyon ang sandaling ang payo’y nagiging pasya, at ang mapanlinlang na mungkahi’y naghahanap ng kasangkapang handang kumilos, na waring nagbabadya ng mga gawang mabigat sa budhi, udyok ng katapatan sa pangkat sa halip na sa dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how unethical outcomes often begin with speech—counsel that appeals to ambition or resentment—and then move to action by selecting a willing agent. It implicitly warns that listening and assenting to manipulative advice is an early step away from dharma.
The narrator notes a sequence: someone hears Śakuni’s words and then looks toward Duḥśāsana, indicating that Śakuni’s counsel is being taken seriously and that Duḥśāsana is being drawn in as the likely executor of what is being proposed.