Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
स स्त्रीगणावृतो राजा प्रदह्ृष्ट: प्रददौ वसु । तेभ्यो यथाहमन्नानि पानानि विविधानि च,अपनी स्त्रियोंके साथ राजा दुर्योधन उनको देखकर बहुत प्रसन्न हुआ और उन्हें बहुत- सा धन दिया तथा यथायोग्य नाना प्रकारकी खाने-पीनेकी वस्तुएँ अर्पित की
sa strīgaṇāvṛto rājā prahṛṣṭaḥ pradadau vasu | tebhyo yathārham annāni pānāni vividhāni ca ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Haring Duryodhana, na napalilibutan ng kanyang mga kababaihan, ay labis na natuwa nang makita sila. Ipinagkaloob niya sa kanila ang kayamanan at, ayon sa nararapat, naghandog ng sari-saring pagkain at inumin. Ipinakikita ng tagpong ito kung paanong naihahayag ang kapangyarihang maharlika sa pamamagitan ng pag-aanyaya at mga kaloob—na sa labas ay tila mapagbigay, ngunit maaari ring maglingkod sa pagmamataas, impluwensiya, at pulitika ng dangal at pangalan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ambiguity of royal generosity: giving and hospitality are dharmic when rooted in respect and right intention, yet the same acts can become instruments of vanity, social control, or political self-display.
Duryodhana, accompanied by his womenfolk, is pleased upon seeing certain visitors and responds by distributing wealth and offering them assorted foods and drinks in a manner deemed appropriate to their status.