Shloka 2
Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
रमणीये समाज्ञाते सोदके समहीरुहे । देशे सर्वगुणोपेते चक्कुरावसथान् परा:,उसके साथ गये हुए लोगोंने भी उस सर्वगुणसम्पन्न, रमणीय, सुपरिचित, सजल तथा सघन वृक्षावलियोंसे युक्त प्रदेशमें अपने डेरे डाल दिये
ramaṇīye samājñāte sodake samahīruhe | deśe sarvaguṇopete cakrur āvasathān parāḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Sa kaaya-ayang lupain na kilala na—masagana sa tubig, siksik sa mga punò, at taglay ang lahat ng kaginhawahan—ang iba pang mga kasama ay nagtayo rin ng kani-kanilang mga himpilan. Ipinahihiwatig ng salaysay ang isang maingat at kaayon ng dharma na pagpili ng tirahan: pumili ng pook na nakapagpapanatili ng buhay, nakapagsisilbi sa mga panauhin at mga umaasa, at nakapagpapahintulot ng maayos na pamumuhay kahit sa pagkatapon.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in hardship, dharma expresses itself through practical wisdom: choosing a life-sustaining, resource-rich place supports self-control, care for companions, and readiness to receive guests—key ethical duties in forest-exile.
After reaching a pleasant and familiar area abundant in water and trees, the accompanying group establishes their temporary dwellings there, forming an organized encampment.