Shloka 4
Duryodhana’s Account of Gandharva Defeat and the Pandavas’ Intervention (दुर्योधनवर्णितो गन्धर्वसंग्रामः)
ततः कदाचित् कुशल: कथासु विप्रो5भ्यगच्छद् भुवि कौरवेयान् । स तै: समेत्याथ यदृच्छयैव वैचित्रवीर्य नृपमभ्यगच्छत्,तदनन्तर किसी समय कथा-वार्तामें कुशल एक ब्राह्मण उस वन्यभूमिमें पाण्डवोंके पास आया और उनसे मिलकर वह घूमता-घामता अकस्मात् राजा धृतराष्ट्रके दरबारमें जा पहुँचा
tataḥ kadācit kuśalaḥ kathāsu vipro 'bhyagacchad bhuvi kauraveyān | sa taiḥ sametyātha yadṛcchayaiva vaicitravīrya nṛpam abhyagacchat ||
Pagkaraan, minsan, isang Brahmanang bihasa sa pakikipag-usap at sanay sa mga balita ang dumating sa mga Pāṇḍava sa lupaing iyon. Matapos silang makatagpo, nagpatuloy siya sa paglalakbay, at sa tila pagkakataon lamang, nakarating siya sa harap ni Haring Dhṛtarāṣṭra, inapo ni Vicitravīrya, sa kanyang bulwagan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the movement of truthful speech and information—often carried by wandering Brahmins—can influence ethical and political outcomes, and how events that appear accidental (yadṛcchā) may still become morally significant in the unfolding of dharma.
A Brahmin skilled in conversation arrives among the Kauravas, meets them, and while travelling onward he happens to reach the court of King Dhṛtarāṣṭra (called Vaicitravīrya, ‘descendant of Vicitravīrya’).