Shloka 7
द्रौपदी–सत्यभामा संवादः
Draupadī and Satyabhāmā on ethical household conduct
प्रशान्तेअग्निर्महाभाग परिश्रान्तो गवां पति: । असुरान् जनयन् घोरानू् मर्त्याश्चवैव पृथग्विधान्,महाभाग! अस्तकालमें परिश्रमसे थके-माँदे सूर्यदेव (अग्निमें प्रविष्ट होनेके कारण) अग्निस्वरूप हो जाते हैं।* भयंकर असुरों तथा नाना प्रकारके मरणधर्मा मनुष्योंको उत्पन्न करते हैं। (उन्हें भी तपकी ही संततिके अन्तर्गत माना गया है)
praśānte 'gnir mahābhāga pariśrānto gavāṃ patiḥ | asurān janayan ghorān martyāś caiva pṛthagvidhān ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: “O marangal, kapag ang panginoon ng mga baka—na napagod sa kanyang paggawa—ay humupa at tumahimik, siya’y nagiging apoy. Mula sa kalagayang iyon ay lumilikha siya ng mga kakila-kilabot na Asura, at gayundin ng sari-saring uri ng mga taong mortal. Kaya maging ang mga pagsilang na nakapanghihilakbot at panandalian ay naiuugnay sa iisang tapas at pagbabagong kosmiko.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse frames even fearful and mortal forms of life as arising from a single cosmic process: exhaustion, transformation, and creative power operate within an overarching dharmic order. It encourages seeing diversity of beings—pleasant or terrifying—as part of a larger moral-cosmic causality rather than random chaos.
Mārkaṇḍeya describes a cosmological moment: the ‘lord of cattle’ (understood as the Sun in the accompanying tradition) becomes ‘Agni’ when calmed after exertion, and from that state generates dreadful Asuras and various kinds of mortal humans—linking their births to a single source and process.