Shloka 29
Skanda–Mātṛgaṇa-janma: Kumārakāḥ, Kanyāgaṇāḥ, and the Vīrāṣṭaka (स्कन्द-मातृगण-सम्भवः)
न शोचामि च वै विद्वन् कालाकाडुक्षी स्थितो हाहम् | एतैर्निंदर्शनैर््रह्मयनू नावसीदामि सत्तम,विद्वन! मैं अन्तकालकी प्रतीक्षा करता हूँ। अत: कभी शोकमग्न नहीं होता। सत्पुरुषोंमें श्रेष्ठ ब्राह्मण! उपर्युक्त विचारोंका मनन करते रहनेसे मुझे कभी दुःख या अनुत्साह नहीं होता
na śocāmi ca vai vidvan kālākāṅkṣī sthito hy aham | etair nidarśanair brahman na avasīdāmi sattama ||
Wika ng mangangaso: “O marunong, hindi ako nagdadalamhati. Nakatindig akong naghihintay sa itinakdang oras para sa akin (kamatayan). Kaya hindi ako lumulubog sa pighati. O brāhmaṇa, pinakadakila sa mga mabubuti—sa patuloy na pagninilay sa mga pagtinging ito, hindi ako nahuhulog sa panghihina ng loob ni sa pagkawala ng sigla.”
व्याध उवाच
Educational Q&A
Steadiness in the face of mortality: by accepting Kāla (inevitable time/death) and repeatedly contemplating sound examples and principles, one avoids grief and despondency. The verse commends reflective understanding as a practical means to maintain equanimity.
Vyādha is instructing a brāhmaṇa interlocutor. He explains his own inner discipline: he waits calmly for his destined end and, through continual reflection on the points he has presented, he does not become sorrowful or lose heart.