Shloka 14
मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction
तस्मिन् प्रयाते दुर्धर्षे देवि शब्दों महान भूत् । एष श्रीमानवध्योउ्द्य धुन्धुमारो भविष्यति,उन दुर्धर्षवीर कुवलाश्वके यात्रा करनेपर देवलोकमें अत्यन्त हर्षपूर्ण कोलाहल होने लगा। देवता कहने लगे--'ये श्रीमान् नरेश अवध्य हैं, आज धुन्धुको मारकर ये” “धुन्धुमार' नाम धारण करेंगे
tasmin prayāte durdharṣe devi śabdo mahān abhūt | eṣa śrīmān avadhyo ’dya dhundhumāro bhaviṣyati ||
O Diyosa, nang lumisan ang bayaning yaong di-madadaig, isang dakilang sigaw ng pagdiriwang ang umalingawngaw sa daigdig ng mga diyos. Ipinahayag ng mga diyos: “Ang maringal na haring ito’y di-mapapatay; ngayong araw, matapos mapuksa si Dhundhu, tataglayin niya ang pangalang ‘Dhundhumāra.’” Itinatampok ng talata na ang matuwid na paninindigan at walang-takot na pagkilos para sa pag-iingat ng sanlibutan ay ipinagdiriwang bilang kabayanihang ayon sa dharma, at na ang isang gawa ay maaaring magkaloob ng pangmatagalang bansag na nag-aalaala sa layuning etikal nito.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Dharmic courage—acting decisively to remove a threat to the world—is affirmed by divine approval; a righteous deed can define one’s lasting reputation, here expressed through the epithet ‘Dhundhumāra’ (slayer of Dhundhu).
As the formidable hero-king (Kuvalāśva) sets out to confront Dhundhu, the gods rejoice and proclaim that he is invincible and will gain the name ‘Dhundhumāra’ after killing Dhundhu.