मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction
तमाविशत् ततो विष्णुर्भगवांस्तेजसा प्रभु: । उत्तड़कस्य नियोगेन लोकानां हितकाम्यया,तदनन्तर उत्तंकके अनुरोधसे सम्पूर्ण जगत्का हित करनेके लिये सर्वसमर्थ भगवान् विष्णुने अपने तेजोमय स्वरूपसे कुवलाश्वमें प्रवेश किया
tam āviśat tato viṣṇur bhagavāṁs tejasā prabhuḥ | uttāḍakasya niyogena lokānāṁ hitakāmyayā ||
Pagkaraan, ang Panginoong Viṣṇu—ang makapangyarihang Bhagavān—ay pumasok sa kaniya sa pamamagitan ng Kaniyang nagniningning na kapangyarihan; ginawa Niya ito sa atas ni Uttāḍaka, dahil sa hangaring itaguyod ang kapakanan ng mga daigdig. Ipinakikita ng tagpong ito na ang banal na lakas ay hindi tinatawag para sa pansariling pakinabang, kundi para sa pag-iingat at ikabubuti ng lahat ng nilalang.
मार्कण्डेय उवाच
Power—especially divine power—is portrayed as rightly directed toward lokahita (the welfare of the many). The verse frames intervention as dharmic when motivated by the good of the worlds rather than personal advantage.
Mārkaṇḍeya narrates that Viṣṇu, in a radiant form, enters the person referred to as ‘tam’ (contextually identified in the surrounding passage), responding to Uttāḍaka’s commission, so that the ensuing action benefits the worlds.