अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
यजन्ते मां तथा वैश्या: स्वर्गलोकजिगीषया । चतुःसमुद्रपर्यन्तां मेरुमन्दर भूषणाम्
yajante māṃ tathā vaiśyāḥ svargalokajigīṣayā | catuḥsamudraparyantāṃ merumandara-bhūṣaṇām ||
Sinabi ng Diyos: “Gayon din, ang mga Vaiśya ay sumasamba sa Akin, udyok ng pagnanais na makamit ang daigdig ng langit. (Hinahangad nila) ang isang kahariang nasasaklaw ng apat na dagat, pinalalamutian ng Meru at Mandara”—isang pangitain ng kasaganaan at kosmikong karangyaan na naglalarawan na ang debosyon ay madalas na inuudyukan ng paghahangad ng gantimpala, hindi ng dalisay na pagtalikod.
देव उवाच
The verse highlights that worship and sacrifice are often performed with specific aims—here, attaining Svarga and an expansive, prosperous dominion. It implicitly contrasts desire-driven religiosity (seeking rewards) with higher motives such as duty performed without attachment.
A divine speaker is describing how different groups approach worship. In this line, the Vaiśyas are said to worship with the ambition of gaining heaven and a vast, ocean-bounded realm ornamented by the great cosmic mountains Meru and Mandara.