Shloka 28
Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
तस्याथ मध्ये वेतस: पुण्यगन्ध: सहस्रशाखो विपुलो विभाति । तस्य मूलात् सरित: प्रस्रवन्ति मधूदकप्रस्रवणा: सुपुण्या:,उस परब्रह्ममें ब्रह्माण्डरूपी एक विशाल बेंतका वृक्ष है, जो भोग-स्थानरूपी अनन्त शाखाओंसे युक्त तथा शब्दादि विषयरूपी पवित्र सुगन्धसे सम्पन्न है। (उस ब्रह्माण्डरूपी वृक्षका मूल अविद्या है।) उस अविद्यारूपी मूलसे भोगवासनामयी निरन्तर बहनेवाली अनन्त नदियाँ उत्पन्न होती हैं। वे नदियाँ ऊपरसे तो रमणीय और पवित्र सुवाससे युक्त प्रतीत होती हैं तथा मधुके समान मधुर एवं जलके समान तृप्तिकारक विषयोंको बहाया करती हैं
tasyātha madhye vetasaḥ puṇyagandhaḥ sahasraśākho vipulo vibhāti | tasya mūlāt saritaḥ prasravanti madhūdakaprasravaṇāḥ supuṇyāḥ ||
Wika ni Tākṣya: “Sa gitna ng katotohanang iyon ay nagniningning ang isang napakalaking punong vetasa, mabango sa banal na samyo at lumalawak sa sanlibong sanga. Mula sa ugat nito ay umaagos ang mga ilog—mga batis na nagbubuhos ng tamis na gaya ng pulot at kasiyahang gaya ng tubig—na wari’y dalisay at kaaya-aya, subalit walang tigil na nagdadala ng agos ng pagkalugod at pagnanasa.”
ताक्ष्य उवाच
Educational Q&A
The verse uses a cosmic-tree metaphor to show how manifold experiences and enjoyments branch out and flow like rivers from a single root. It cautions that what appears pure, sweet, and satisfying can still be part of an ongoing current of craving, inviting discernment and detachment.
Takṣya is speaking in a didactic, philosophical mode, describing an inner vision-like image: a vast, many-branched tree and rivers issuing from its root. The imagery frames a teaching about the origin and flow of worldly experience and desire.