Shloka 27
Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
सरस्वत्युवाच त॑ वै परं वेदविदः प्रपन्ना: परं परेभ्य: प्रथितं पुराणम् । स्वाध्यायवन्तो व्रतपुण्ययोगै- स्तपोधना वीतशोका विमुक्ता:,सरस्वती बोली--स्वाध्यायरूप योगमें लगे हुए तथा तपको ही धन माननेवाले योगी व्रत-पुण्य और योगके साधनोंसे जिस प्रख्यात, परात्पर एवं पुरातन पदको प्राप्तकर शोकरहित तथा मुक्त हो जाते हैं, वही सनातन ब्रह्मपद है। वेदवेत्ता उसी परमपदका आश्रय लेते हैं
Sarasvaty uvāca: taṁ vai paraṁ vedavidaḥ prapannāḥ paraṁ parebhyaḥ prathitaṁ purāṇam | svādhyāyavanto vratapuṇyayogais tapodhanā vītaśokā vimuktāḥ ||
Sumagot si Sarasvatī: “Ang kataas-taasang kalagayang iyon—sinauna at tanyag sa lahat, higit pa sa anumang tinatawag na ‘mas mataas’—ang siyang kanlungang hinahanap ng mga nakaaalam ng Veda. Yaong mga nakatuon sa svādhyāya (sariling pag-aaral), na itinuturing na kayamanan ang pag-aayuno at pagdurusa (tapas), at dinidisiplina ng mga panata, kabutihang-loob, at pagsasanay sa Yoga, ay nakaaabot sa dakilang layuning iyon; pagdating doon, sila’y nawawalan ng dalamhati at napapalaya.”
ताक्ष्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest, ancient goal (the supreme state associated with liberation) is attained through disciplined spiritual life—self-study (svādhyāya), vows and ethical observances (vrata), accumulation of merit through right conduct (puṇya), and yogic practice—culminating in freedom from grief and liberation.
Sarasvatī is speaking, describing the supreme, well-known ancient goal that Veda-knowers seek. She characterizes the practitioners who reach it—ascetics devoted to svādhyāya and tapas—emphasizing their transformation into sorrowless, liberated beings.