Shloka 65
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
सर्वे देवै: समायान्ति स्वच्छन्देन नभस्तलम् | ततश्न पुनरायान्ति सर्वे स्वच्छन्दचारिण:,सभी स्वच्छन्दतापूर्वक आकाशमार्गसे उड़कर देवताओंसे मिलने जाते और स्वच्छन्दचारी होनेके कारण इच्छा होते ही पुनः वहाँसे लौट आते थे। वे अपनी इच्छा होनेपर ही मरते और इच्छाके अनुसार ही जीवित रहते थे। स्वतन्त्रतापूर्वक सर्वत्र विचरण करते थे। उनके मार्ममें बाधाएँ बहुत कम आती थीं। उन्हें कोई भय नहीं होता था। वे उपद्रवशून्य तथा पूर्णकाम थे
sarve devaiḥ samāyānti svacchandena nabhastalam | tataś ca punar āyānti sarve svacchandacāriṇaḥ ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: “Silang lahat ay nakalilipad, ayon sa sariling loob, sa landas ng langit upang makipagtagpo sa mga diyos; at yamang malaya silang gumalaw, nakababalik sila anumang oras na naisin. Ang kanilang buhay ay pinamamahalaan ng pagpili, hindi ng pamimilit—nakalilibot saanman nang walang hadlang, kakaunti ang sagabal, hindi tinatablan ng takot, walang pighati o salot, at ganap sa kanilang mga hangarin.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal condition of life marked by autonomy, fearlessness, and unobstructed movement—suggesting a world where beings act without coercion and live in harmony with a higher order, resulting in freedom from suffering and a sense of completeness.
Mārkaṇḍeya describes a group of beings (in an idealized context) who can travel through the sky at will to meet the gods and return whenever they choose, living without fear, obstacles, or affliction, and remaining fully satisfied.