Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
विदिता हि हरेयूयमिहायाता: कुरूद्वहा: । सदा हि दर्शनाकाडुक्षी श्रेयो5न्वेषी च वो हरि:,कुरुश्रेष्ठ पाण्डवो! आपलोगोंका यहाँ आना भगवान् श्रीकृष्णको ज्ञात हो चुका है। वे सदा आपलोगोंको देखनेके लिये उत्सुक रहते हैं और आपके कल्याणकी बात सोचते रहते हैं
viditā hi hare yūyam ihāyātāḥ kurūdvahāḥ | sadā hi darśanākāṅkṣī śreyo'nveṣī ca vo hariḥ, kuruśreṣṭha pāṇḍavo ||
“O pinakamainam sa mga Kuru, nalaman na ni Hari (Śrī Kṛṣṇa) ang pagdating ninyo rito. Lagi siyang sabik na makita kayo at walang tigil na hinahanap ang tunay na ikabubuti ninyo, O pinakadakila sa mga Pāṇḍava.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights divine solicitude: Kṛṣṇa is portrayed as one who actively seeks the śreyas (true welfare) of the righteous, and whose concern is expressed through attentive presence (desire to see them) and guidance.
The narrator Vaiśampāyana informs the Pāṇḍavas that Kṛṣṇa already knows of their arrival and is eager to meet them, emphasizing his ongoing concern for their well-being during their forest exile.