Shloka 3
अथाब्रवीद् द्विज: ककश्िदर्जुनस्य प्रियः सखा । स एष्यति महाबाहुर्वशी शौरिरुदारधी:,वैशम्पायनजी कहते हैं--कुरुनन्दन जनमेजय! काम्यकवनमें पहुँचनेपर वहाँके मुनियोंने युधिष्ठिर आदि पाण्डवोंका यथोचित आदर-सत्कार किया। फिर वे द्रौपदीके साथ वहाँ रहने लगे। जब वे विश्वासपात्र पाण्डव वहाँ निवास करने लगे, तब बहुत-से ब्राह्मणोंने आकर सब ओसरसे उन्हें घेर लिया (और उन्हींके साथ रहने लगे)। तदनन्तर एक दिन एक ब्राह्मण आया। उसने यह सूचना दी कि सबको वशमें रखनेवाले उदारबुद्धि महाबाहु भगवान् श्रीकृष्ण, जो अर्जुनके प्रिय सखा हैं, अभी यहाँ पधारेंगे
athābravīd dvijaḥ kaścid arjunasya priyaḥ sakhā | sa eṣyati mahābāhur vaśī śaurir udāradhīḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkatapos, nagsalita ang isang brāhmaṇa—isang mahal na kaibigan ni Arjuna: “Darating dito sa lalong madaling panahon ang makapangyarihang si Śauri, ang may malalakas na bisig, ang mapagpigil sa sarili at marangal ang pag-unawa, na kayang pasunurin ang lahat.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ideal leadership and virtue through epithets for Kṛṣṇa—self-mastery (vaśī) and noble intelligence (udāradhī). Power is framed as disciplined and ethically grounded, not merely force.
A brāhmaṇa, described as a close friend of Arjuna, announces that Kṛṣṇa (Śauri), famed for strength and self-control, is about to arrive—setting up Kṛṣṇa’s supportive role during the Pāṇḍavas’ forest exile.