Vainya-Aśvamedhe Atri–Gautama–Sanatkumāra-Nirṇaya
Vainya’s Sacrifice and the Settlement of a Dharmic Dispute
तथा बहुविधाकारा प्रावृण्मेघानुनादिता । अभ्यतीता शिवा तेषां चरतां मरुधन्वसु,पाण्डव अभी मरुप्रदेशमें ही विचरते थे, तभी मेघोंकी गर्जनासे गूँजती तथा अनेक प्रकारके रूप-रंग लिये प्रकट हुई मंगलमयी वर्षा-ऋतु भी बीत गयी
tathā bahuvidhākārā prāvṛṇmeghānunāditā | abhyatītā śivā teṣāṃ caratāṃ marudhanvasu ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Kaya nga, habang ang mga Pāṇḍava ay naglalagalag pa sa mala-disyertong lupain ng Marudhanva, ang mapalad na panahon ng tag-ulan—umaalingawngaw sa dagundong ng mga ulap ng Prāvṛt at nagtataglay ng sari-saring anyo—ay lumipas din. Ipinahihiwatig ng taludtod na ang panahon at mga yugto ng kalikasan ay nagpapatuloy kahit sa gitna ng paghihirap, at ang pagtitiis sa pagkatapon ay napalalakas sa pagtanggap sa ikot ng kalikasan nang hindi isinusuko ang paninindigan.
वैशम्पायन उवाच
Even in exile and difficulty, time continues to move; one should cultivate steadiness and patience, recognizing that changing seasons—pleasant or harsh—are transient and must be endured without losing dharmic resolve.
The narrator notes that while the Pāṇḍavas were wandering in the Marudhanva region, the monsoon season arrived with thunderous clouds and varied appearances, and then it too passed—marking the passage of time during their forest exile.