Āraṇyaka-parva, Adhyāya 17 — Śālva’s encampment and the Yādava counter-engagement at Dvārakā
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत । मुमोच बाणांस्त्वरित: पुनरन्यान् दुरासदान्,भारत! मेरे पुत्रके मूर्च्छित हो जानेपर भी शाल्वने उनपर और भी बहुत-से दुर्धर्ष बाण शीघ्रतापूर्वक छोड़े
tato mohaṃ samāpanne tanaye mama bhārata | mumoca bāṇāṃs tvaritaḥ punar anyān durāsadān ||
Pagkaraan nito, O Bhārata, nang ang aking anak ay bumagsak sa pagkahimatay, si Śālva—hindi natinag kahit sa gayong kawalang-kakayahan—ay mabilis pang nagpakawala ng marami pang palaso na mahirap salagin. Ipinakikita ng talatang ito ang mabagsik na agos ng digmaan, kung saan nagpapatuloy ang paglusob kahit ang kalaban ay wala nang malay, at tahimik na inilalantad ang tensiyong etikal sa pagitan ng bangis ng mandirigma at ng pagpipigil ayon sa dharma.
वायुदेव उवाच
The verse highlights an ethical pressure-point in warfare: the capacity for relentless violence even when the opponent is incapacitated. It implicitly invites reflection on kṣatriya-dharma—whether valor should be tempered by restraint and compassion, or driven solely by victory.
Vāyudeva narrates that when his son became unconscious, Śālva did not pause; instead he quickly shot additional, formidable arrows at him, intensifying the assault despite the son’s helpless condition.