Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
तत्रामृतरसं शीतं लघु कुन्तीसुत: शुभम् | ददर्श विमल॑ तोयं पिबंश्व बहु पाण्डव:,उस सरोवरमें कुन्तीकुमार पाण्डुपुत्र भीमने अमृतके समान स्वादिष्ट, शीतल, हलका, शुभकारक और निर्मल जल देखा तथा उसे भरपेट पीया
tatrāmṛtarasaṁ śītaṁ laghu kuntīsutaḥ śubham | dadarśa vimalaṁ toyaṁ pītvāśva bahu pāṇḍavaḥ ||
Doon, nakita ng anak ni Kuntī—ang Pāṇḍava—ang tubig na dalisay at malinaw, malamig sa haplos, magaan inumin, mapalad, at lasang parang nektar; at ininom niya ito nang malalim hanggang mabusog. Sa tagpuang ilang, itinatampok ng taludtod ang halagang nagbibigay-buhay ng malinis na tubig at ang ginhawang dulot nito sa pagod na manlalakbay, habang ipinahihiwatig na kahit karaniwang gawain (gaya ng pag-inom) ay maaaring magdala ng bunga, ayon sa pagpipigil at paggalang sa nararapat.
वैशम्पायन उवाच
Even simple necessities like drinking water are framed within dharma in the forest narratives: purity and relief are acknowledged, yet the broader episode warns that acting without restraint or without honoring rightful conditions can lead to consequences.
In the forest, Kuntī’s son (the Pāṇḍava, understood here as Bhīma) comes upon a lake with clear, cool, nectar-like water and drinks a large amount of it, finding immediate refreshment.