Shloka 7
सोमक–जन्तु उपाख्यानम्
Somaka–Jantu Exemplar: The Quest for a Hundred Sons
ततस्ता मातर: सर्वा: प्राक्रोशन् भृशदु:खिता: । प्रवार्य जन्तुं सहसा स शब्दस्तुमुलो5भवत्,इससे उसकी सब माताएँ भी सहसा जनन््तुके शरीरसे चींटीको हटाकर अत्यन्त दुखी हो जोर-जोरसे रोने लगीं। उनके रोदनकी वह सम्मिलित ध्वनि बड़ी भयंकर प्रतीत हुई
tatas tā mātaraḥ sarvāḥ prākrośan bhṛśa-duḥkhitāḥ | pravārya jantuṁ sahasā sa śabdas tumulo 'bhavat ||
Dahil dito, ang lahat ng kanyang mga ina ay biglang napahiyaw, labis na nagdadalamhati. Mabilis nilang inalis ang munting nilalang mula sa katawan ng bata, at ang kanilang sabayang panaghoy ay umalingawngaw na magulo at nakapanghihilakbot.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassionate vigilance: even a minor threat to a helpless being calls forth immediate protective action, and it portrays the ethical impulse to prevent harm (ahiṁsā) alongside the natural duty of care.
All the mothers, seeing a small creature on the child’s body, quickly remove it and then cry out in intense sorrow; their combined lament becomes a loud, fearsome uproar.