Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
ततः स्नुषां स भगवान प्रह्ृष्टो भुगुरब्रवीत् | वरं वृणीष्व सुभगे दाता हास्मि तवेप्सितम्,भगवान् भृगुने अत्यन्त प्रसन्न होकर अपनी पुत्रवधूसे कहा--“सौभाग्यवती बहू! कोई वर माँगो, मैं तुम्हारी इच्छाके अनुरूप वर प्रदान करूँगा”
tataḥ snuṣāṃ sa bhagavān prahṛṣṭo bhṛgur abravīt | varaṃ vṛṇīṣva subhage dātā hāsmi tavepsitam ||
Pagkatapos, ang kagalang-galang na si Bhṛgu, na lubhang nalugod, ay nagsalita sa kanyang manugang: “Mapalad ka, pumili ka ng isang biyaya. Ipagkakaloob ko sa iyo ang anumang ninanais mo.” Ipinapakita ng sandaling ito ang bigat ng pananagutang moral sa pag-aalok ng biyaya: ang makapangyarihang nakatatanda, kapag nasiyahan sa asal at pangyayari, itinatali ang sarili sa salita ng pagkakaloob, at iniaatang sa tatanggap ang tungkuling pumili nang may karunungan at ayon sa dharma.
अकृतव्रण उवाच
A boon (vara) offered by a revered elder is not merely generosity but a moral commitment; it highlights the dharmic power of truthful speech and the responsibility of the recipient to ask for what is righteous and beneficial.
Bhṛgu, pleased, addresses his daughter-in-law and invites her to choose a boon, assuring her that he will grant whatever she wishes.