Shloka 47
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
ऋष्यश्ड़ूं मुनिसुतमानयस्व च पार्थिव । वानेयमनभिज्ञं च नारीणामार्जवे रतम्,'भूपाल! साथ ही हम तुम्हें यह सलाह देते हैं कि अपने राज्यमें महर्षि विभाण्डकके पुत्र वनवासी ऋष्यशृंगको बुलाओ। वे स्त्रियोंसे सर्वया अपरिचित हैं और सदा सरल व्यवहारमें ही तत्पर रहते हैं। महाराज! वे महातपस्वी ऋष्यशुड़् यदि आपके राज्यमें पदार्पण करें तो तत्काल ही मेघ वर्षा करेगा इस विषयमें मुझे तनिक भी संदेह नहीं है!
ṛṣyaśṛṅgaṃ munisutaṃ ānayasva ca pārthiva | vāneyam anabhijñaṃ ca nārīṇām ārjave ratam ||
Wika ng pantas: “O hari, ipatawag mo rito si Ṛṣyaśṛṅga, anak ng muni. Siya’y naninirahan sa gubat, lubos na di nakakikilala sa mga babae, at nakatuon sa tuwid at payak na asal na walang daya. Kapag ang dakilang asetang si Ṛṣyaśṛṅga ay nakatungtong sa iyong kaharian, agad na bubuhos ang mga ulap na may dalang ulan—ni katiting na pag-aalinlangan ay wala ako.”
लोगश उवाच
Educational Q&A
The passage links a ruler’s welfare to dharmic counsel and the presence of genuine tapas (ascetic power): moral purity, simplicity, and disciplined life are portrayed as forces that restore prosperity (symbolized by rain) to the kingdom.
A counselor/sage advises the king to summon the forest-ascetic Ṛṣyaśṛṅga, described as innocent of women and devoted to simple conduct, asserting that his arrival will immediately cause rain to fall and relieve the kingdom’s distress.