Shloka 29
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
अपश्यन्त हयं तत्र विचरन्तं महीतले । कपिलं च महात्मानं तेजोराशिमनुत्तमम् | तेजसा दीप्यमानं तु ज्वालाभिरिव पावकम्,राजन! तदनन्तर क्रोधमें भरे हुए सगरपुत्रोंने समुद्रके पूर्वोत्तर प्रदेशमें पाताल फोड़कर प्रवेश किया और वहाँ उस यज्ञिय अश्वको पृथ्वीपर विचरते देखा। वहीं तेजकी परम उत्तम राशि महात्मा कपिल बैठे थे, जो अपने दिव्य तेजसे उसी प्रकार उद्धासित हो रहे थे, जैसे लपटोंसे अग्नि
apaśyanta hayaṁ tatra vicarantaṁ mahītale | kapilaṁ ca mahātmānaṁ tejorāśim anuttamam || tejasā dīpyamānaṁ tu jvālābhir iva pāvakam |
Nakita nila roon ang kabayong panghandog na gumagala sa ibabaw ng lupa, at nakita rin nila si Kapila, ang dakilang kaluluwa—isang di-mapapantayang bukal ng liwanag—na nagliliyab sa espirituwal na ningning na wari’y apoy na nababalutan ng mga liyab. Sa aral ng pangyayaring ito, matalim ang paghahambing: ang mga anak ni Sagara, hinahabol ng galit at hinala, ay humaharap sa isang pantas na ang mismong presensya ay larawan ng tapas (mahigpit na pag-aayuno/ascetisismo) at lakas-loob, at ipinahihiwatig ang panganib ng paglapit sa kabanalan nang may pagsalakay sa halip na pagpapakumbaba.
लोगश उवाच
Educational Q&A
Approaching spiritual power with anger and accusation is ethically dangerous. The verse highlights Kapila’s tapas as a supreme radiance, implying that dharma requires restraint, reverence, and careful judgment—especially when confronting ascetics and sacred matters.
The sons of King Sagara, searching for the stolen sacrificial horse, reach the region where it is found roaming. There they also behold the sage Kapila, seated and blazing with extraordinary spiritual brilliance like flaming fire—setting the stage for the ensuing confrontation and its consequences.