Shloka 13
समुद्रपानम् (Samudra-pānam) — Maitrāvaruṇi Drains the Ocean; Devas Seek a Means to Refill It
भगवान् विष्णुकी कही हुई यह बात सुनकर देवता ब्रह्माजीकी आज्ञा ले अगस्त्यके आश्रमपर गये ।। तत्रापश्यन् महात्मानं वारुणिं दीप्ततेजसम् | उपास्यमानमृषिभिर्देवैरिव पितामहम्,वहाँ उन्होंने मित्रावरुणके पुत्र महात्मा अगस्त्यजीको देखा। उनका तेज उद्धासित हो रहा था। जैसे देवतालोग ब्रह्माजीके पास बैठते हैं, उसी प्रकार बहुत-से ऋषि-मुनि उनके निकट बैठे थे
tatrāpaśyan mahātmānaṃ vāruṇiṃ dīptatejasam | upāsyamānam ṛṣibhir devair iva pitāmaham ||
Doon nila nasilayan si Agastya—ang dakilang kaluluwa, anak nina Mitra at Varuṇa—na nagniningning sa naglalagablab na liwanag ng espiritu. Maraming mga rishi ang naglilingkod at gumagalang sa kanya, gaya ng pag-upo ng mga diyos sa paggalang sa harap ng Dakilang Ninuno, si Brahmā.
लोगश उवाच
Educational Q&A
Spiritual greatness (tejas born of tapas and wisdom) commands natural reverence; even the powerful honor the truly realized. The verse models humility and the dharmic principle that inner attainment, not status, is the highest authority.
The visitors arrive at Agastya’s hermitage and see Agastya—son of Mitra and Varuṇa—shining with ascetic brilliance, surrounded by sages who attend him with the same reverence that gods show to Brahmā.