Shloka 22
Kāleya-Āśrama-Vināśaḥ — The Kāleyas’ nocturnal raids and the devas’ supplication to Nārāyaṇa
स एवमुकक्त्वा द्विपदां वरिष्ठ: प्राणान् वशी स्वान् सहसोत्ससर्ज | ततः सुरास्ते जगृहुः परासो- रस्थीनि तस्याथ यथोपदेशम्,ऐसा कहकर मनुष्योंमें श्रेष्ठ, जितेन्द्रिय महर्षि दधीचने सहसा अपने प्राणोंका त्याग कर दिया। तब देवताओंने ब्रह्माजीके उपदेशके अनुसार महर्षिके निर्जीव शरीरसे हड्डियाँ ले लीं
sa evam uktvā dvipadāṁ variṣṭhaḥ prāṇān vaśī svān sahasotsasarja | tataḥ surās te jagṛhuḥ parāsoḥ asthīni tasyātha yathopadeśam ||
Pagkasabi niya nang gayon, ang pinakamainam sa mga tao—ang maharishi na si Dadhīci, mapagpigil sa sarili at may ganap na kapangyarihan sa sariling hininga-buhay—ay biglang nagbitiw ng kanyang buhay. Pagkaraan, ayon sa tagubilin ni Brahmā, kinuha ng mga diyos ang mga buto mula sa kanyang walang-buhay na katawan upang magamit sa banal na layunin.
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic self-offering: a perfected ascetic, through mastery of prāṇa and senses, gives up his life for a higher collective good. It presents renunciation and compassion as ethical strength, where personal loss becomes a means to protect and sustain cosmic order.
Lomāśa recounts how the sage Dadhīci, after speaking, deliberately releases his life-breath. Following Brahmā’s instruction, the gods then take the sage’s bones from his lifeless body for their intended divine use.