Shloka 46
Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
राजानं तु कुरुश्रेष्ठ ते हंसमधुरस्वरा: । आश्वासयन्तो विप्राग्रया: क्षपां सर्वा व्यनोदयन्,हंसके समान मधुर स्वरमें बोलनेवाले उन श्रेष्ठ ब्राह्मणोंने कुरुकुलरत्न राजा युधिष्ठिरको आश्वासन देते हुए सारी रात उनका मनोरंजन किया
rājānaṃ tu kuruśreṣṭha te haṃsamadhurasvarāḥ | āśvāsayanto viprāgryāḥ kṣapāṃ sarvāṃ vyanoḍayan ||
Wika ni Vaiśampāyana: Ang mga pangunahing Brahmanang iyon, na ang tinig ay matamis na gaya ng tawag ng mga sisne, ay umaliw sa pinakamainam sa mga Kuru—ang hari—at sa kanilang pagdamay, nairaos ang buong magdamag, napawi ang bigat nito sa pamamagitan ng marahang pananalita.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic duty of wise and learned elders to support a ruler through compassionate, truthful, and soothing speech—stabilizing the mind in adversity so that right judgment and dharma can be maintained.
A group of eminent Brāhmaṇas, speaking in sweet, swan-like tones, reassure King Yudhiṣṭhira and help him endure the whole night, easing his sorrow and keeping his spirits from sinking.