Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
साग्नयो5नग्नयश्वैव सशिष्यगणबान्धवा: । स तैः परिवृतो राजा शुशुभे ब्रह्म॒वादिभि:,उनमेंसे कुछ साग्नि (अग्निहोत्री) थे और कुछ निरग्नि। उन्होंने अपने शिष्यों तथा भाई- बन्धुओंको भी साथ ले लिया था। वेदोंका स्वाध्याय करनेवाले उन ब्राह्मणोंसे घिरे हुए राजा युधिष्ठिरकी बड़ी शोभा हो रही थी
sāgnayo 'nagnayaś caiva saśiṣyagaṇabāndhavāḥ | sa taiḥ parivṛto rājā śuśubhe brahmavādibhiḥ ||
Sa mga Brahmanang iyon, may ilan na nag-iingat ng banal na apoy (nagsasagawa ng agnihotra), at may ilan namang namumuhay nang walang apoy sa tahanan. Isinama rin nila ang kanilang mga alagad at mga kamag-anak. Napalilibutan ng mga pantas na Brahmanang nagbibigkas ng Veda, lalong nagningning si Haring Yudhiṣṭhira—ang dangal ng kanyang pagkahari ay tila inihahabi ng kapangyarihang moral ng mga gurong may dunong at disiplina sa dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ideal that royal authority gains legitimacy and beauty when aligned with Vedic learning and dharma. The presence of disciplined Brahmins—whether householders with sacred fires or those without—signals that righteousness is supported by varied but sincere forms of religious life.
Vaiśampāyana describes Yudhiṣṭhira being attended by Brahmins who have come with their students and relatives. Encircled by these Veda-studying sages, the king appears especially splendid, emphasizing his association with learned counsel at the outset of the Vana Parva narrative.