Shloka 28
Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
निरारम्भा हापि वयं पुण्यशीलेषु साधुषु । पुण्यमेवाप्रुयामेह पापं पापोपसेवनात्,“जिन पुरुषोंके विद्या, जाति और कर्म--ये तीनों उज्ज्वल हों, उनका सेवन करना चाहिये; क्योंकि उन महापुरुषोंके साथ बैठना शास्त्रोंके स्वाध्यायसे भी बढ़कर है। हमलोग अग्निहोत्र आदि शुभ कर्मोंका अनुष्ठान नहीं करते, तो भी पुण्यात्मा साधुपुरुषोंके समुदायमें रहनेसे हमें पुण्यकी ही प्राप्ति होगी। इसी प्रकार पापीजनोंके सेवनसे हम पापके ही भागी होंगे
nirārambhā api vayaṁ puṇyaśīleṣu sādhuṣu | puṇyam evāpnuyāma iha pāpaṁ pāpopasevanāt ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Kahit tayo’y walang ginagawa—hindi nagsasagawa ng mga ritwal o anumang pagsisimula ng gawaing banal—kung mamumuhay tayo sa piling ng mga matuwid at banal, makakamtan natin dito ang kabutihang-loob at gantimpalang-pananampalataya. Gayundin, sa pakikisama sa mga makasalanan, ang tao’y di maiiwasang maging kabahagi sa kasalanan.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Moral character is shaped by company: association with the virtuous yields merit even without active ritual performance, while association with the sinful brings demerit.
Vaiśampāyana offers a reflective ethical maxim within the narration, emphasizing the power of companionship (good or bad) to confer spiritual consequence.