अध्याय ७५ — दैव-पुरुषकार-समन्वयः
Reconciling Contingency and Human Effort
अथ चेन्मां न जानासि सूर्यस्येवोद्यत: प्रभाम्
atha cen māṃ na jānāsi sūryasyevodyataḥ prabhām
Kung hindi mo pa rin ako makilala, masdan mo ang aking ningning—sumisikat, lantad at di mapagkakamalan—gaya ng araw mismo. Ipinahahayag ng taludtod ang karapat-dapat na pagkakakilanlan at matatag na paninindigan sa dharma: ang aking pagdating ay hindi dapat ipagwalang-bahala o maliitin, at ang aking lakas ay babala laban sa kayabangan at kawalang-katarungan sa digmaang papalapit.
भीमसेन उवाच
The verse emphasizes unmistakable moral and personal presence: true strength and rightful resolve cannot be concealed or dismissed; it stands forth openly like the rising sun, warning against misrecognition born of pride or hostility.
Bhīma is speaking in a tense pre-war context, asserting his identity and power. He challenges the other party’s failure (real or feigned) to recognize him, using the sun’s rising brilliance as a forceful comparison.