Shloka 2
भीमसेनस्य आत्मबलप्रशंसा — Bhīmasena’s Assertion of Strength
Udyoga Parva, Adhyāya 74
गिरेरिव लघुत्वं तच्छीतत्वमिव पावके । मत्वा रामानुज: शौरि: शार्ज्र्धन्वा वृकोदरम्
girer iva laghutvaṁ tacchītatvam iva pāvake | matvā rāmānujaḥ śauriḥ śārṅgadhanvā vṛkodaram |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang marinig ng makapangyarihang Panginoong Śrī Kṛṣṇa mula sa bibig ni Bhīmasena ang mga salitang di pa naririnig noon—malumanay at pinalambot ng habag—siya’y napangiti. Para bang ang bundok ay naging magaan, o ang apoy ay naging malamig—gayon ang kagila-gilalas na pagsibol ng pagpapakumbaba kay Bhīma. Nang maunawaan ito, si Śauri, ang nakababatang kapatid ni Rāma (Balarāma), ang may hawak ng busog na Śārṅga, ay nagsalita kay Vṛkodara (Bhīma) na nakaupo sa tabi at natutunaw sa awa; at sa kanyang mga salita’y muli niya itong pinasiklab—gaya ng hanging nagpapaliyab sa apoy.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even noble compassion must be balanced with steadfastness in dharma: Kṛṣṇa recognizes Bhīma’s softened heart as extraordinary, yet he prepares to reawaken Bhīma’s warrior resolve so that duty is not abandoned out of misplaced pity.
After Bhīma speaks unusually gentle, pity-filled words, Kṛṣṇa smiles at this unexpected humility (likened to a mountain becoming light or fire becoming cool). Understanding the moment, Kṛṣṇa then speaks to Bhīma to stir him back toward determined action, as wind intensifies a flame.